ออยฮัน หญิงสาวตัวเล็กๆ จากเมืองทางใต้ของโฮจิมินห์
ชีวิตของออยฮัน ก็ไม่ต่างจากหญิงสาวธรรมดาทั่ว ๆ ไป
มีเพื่อนฝูง มีสัตว์เลี้ยงแสนน่ารัก มีงานอดิเรกเย็บปักถักร้อย ทำกับข้าว
และสิ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับเธอก็คือ...ความรัก
หัวใจของออยฮัน มอบให้กับเยจอน ชายหนุ่มเพื่อนบ้านของเธอ
ผู้มีความสามารถหลากหลาย เป็นที่หมายปองของหญิงสาวทั่วไป
และแน่นอนหนึ่งในนั้นก็คือ ออยฮัน
ด้วยความเป็นคนขี้อายของออยฮัน
การจะบอกสิ่งที่อยู่ภายในใจออกไปนั้นจึงเป็นเรื่องที่แสนยากลำบาก
ในแต่ละวัน ออยฮันจะเขียนถึงความปราถานา
ที่เธออยากจะมอบให้กับเยจอนผู้เป็นที่รัก
คอมพิวเตอร์ตัวเล็ก ๆ ในห้องของเธอ
ในแต่ละคืนที่เงียบเหงา
http://www.wish.in.th
คือจุดหมายที่เธอจะได้เขียนระบายสิ่งที่เธออยากจะให้เขารับรู้
ตลอดจนสิ่งที่เธอปราถานาที่จะได้จากเยจอน
มีคนเค้ากล่าวว่า โชคชะตามักจะเล่นตลกกับเราเสมอ
กับออยฮันก็คงไม่ต่างกัน
ในวันหนึ่ง พ่อแม่ของออยฮัน ต้องการอยากให้เธอไปเรียนต่อ
ออยฮันไม่สามารถปฏิเสธพ่อแม่ของเธอได้
ด้วยความปราถนาที่พ่อแม่ของเธออยากเห็นเธอประสบความสำเร็จในอนาคต
ในวันที่ออยฮัน จำต้องจากบ้านเกิดไปยังแดนไกล
ออยฮันได้เขียนข้อความใส่ซองเล็ก ๆ ไว้
แล้วนำมันไปมอบให้กับเยจอน
ออยฮันกล่าวกับเยจองก่อนที่เธอจะจากเค้าไปว่า
"ถ้าเธอมีความปรารถนาในสิ่งใดอย่างที่สุดแล้วล่ะก็
ขอให้เธอเปิดมันขึ้นมาอ่านนะ"
สำหรับเยจอน ออยฮันไม่เคยได้อยู่ในสายตาของเค้าเลย
เค้าเห็นเธอเป็นเพียงเพื่อนบ้านคนหนึ่งเท่านั้น
เยจอนจึงไม่ได้ใส่ใจอะไรกับคำพูดของออยฮันมากนัก
เยจอนแกะข้อความขึ้นมาอ่านในทันใด
และพบเพียงที่อยู่ของเว็บไซต์หนึ่งเท่านั้น
ด้วยความไม่ใส่ใจ เยจองจึงทิ้งกระดาษแผ่นนั้นไป
วันเวลาผ่านไป...
จะด้วยเหตุบังเอิญหรือฟ้าลิขิตมิอาจรู้
ระหว่างที่เยจอนกำลังนั่งเล่นอินเตอร์เน็ตอยู่เพื่อค้นหาข้อมูลอยู่นั้น
เยจอนไปพบเว็บที่เขียนบรรยายความรู้สึกถึงเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ
ใช่แล้ว มันคือเว็บที่ออยฮันได้เขียนความรู้สึกทั้งหมดของเธอที่มีให้กับเยจอน
เยจอนนั่งอ่านเรื่องราวไปทีละน้อยจนครบ
เขาไม่นึกเลยว่า จะมีใครที่ห่วงใยในความรู้สึกต่าง ๆ
ใส่ใจในรายละเอียดต่าง ๆ ในตัวเค้าถึงเพียงนี้
ภาพของออยฮัน ผุดเข้ามาในจิตใจของเยจอนโดยไม่ทันตั้งตัว
ความรู้สึกของเยจอนตอนนี้
ปรารถนาที่จะได้พบกับออยฮันอีกครั้ง
เพื่อที่จะได้ตอบแทนความรู้สึกดีดีที่ออยฮันมีให้กับเขาเสมอมา
เยจอนอธิษฐาน พร้อมกับเขียนความปรารถนาของเขา
ลงไปในเว็บบ้าง เพื่อให้ออยฮันกลับมา
ดูเหมือนความปรารถนาของเยจอนจะสัมฤทธิ์ผลอย่างรวดเร็ว
เมื่อเขาได้ทราบข่าวจากพ่อแม่ของออยฮันว่า
เธอกำลังจะกลับมาที่หมู่บ้านอีกครั้ง หลังจากที่ไปร่ำเรียนสำเร็จกลับมา
เยจอนเฝ้ารอวันที่ออยฮันจะเดินทางกลับมาถึง
ในวันที่ออยฮันกลับมา
โชคชะตาก็เล่นตลกอีกครั้ง
ระหว่างทางจากสนามบินมายังหมู่บ้านเธอ
รถของเธอเกิดอุบัติเหตุ...
ที่โรงพยาบาล ออยฮัน และพ่อแม่ของเธอถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉินในทันที
เยจอนเมื่อได้ทราบข่าว ก็รีบรุดเข้ามาที่โรงพยาบาลในทันใด
เมื่อเยจอนมาถึงเขาได้ทราบข่าวร้าย
เมื่อพ่อแม่ของออยฮัน ทนพิษบาดแผลไม่ไหว และจากไปอย่างสงบ
ออยฮันซึ่งอยู่ในสภาพโคม่า ขณะนี้ไม่เหลือแม้เพียงญาติมิตรสักคน
เยจอนรู้สึกสงสารออยฮันจับใจ
เขาเข้าไปบอกหมอในทันใดว่า "ผมเป็นคนรักของเธอ จากนี้ผมจะขอดูแลเธอเอง"
หมอได้ทราบดังนั้น ก็บอกกับเยจอนว่า
ออยฮันได้รับความกระทบกระเทือนทางสมองอย่างรุนแรง
เธอมีความเป็นไปได้อย่างสูงที่จะความจำเสื่อม
เยจอนได้เพียงแต่เงียบเมื่อได้ฟังดังนั้น...
ในห้องพักฟื้น เยจอนนอนฟุบอยู่เคียงข้างออยฮัน
เขาดูแลเธอตลอดเวลาที่เธอรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล
ออยฮันได้สูญเสียความทรงจำไปแล้ว
เธอไม่รู้จักใครเลย เธอรู้แค่เพียง เธอมีคนที่คอยอยู่เคียงข้างเธออยู่หนึ่งคน
ซึ่งก็คือเยจอน ออยฮันรู้สึกว่า เยจอนเป็นคนดีมาก
เธอรู้สึกชื่นชมในตัวเขา และเก็บเอาไว้ในใจ
อาการทางร่างกายของออยฮันดีขึ้นเรื่อย ๆ
จนในที่สุดก็ได้ออกจากโรงพยาบาล
เยจอนพาเธอมาพักที่บ้านของเขา
เขาพยายามที่จะพาเธอไปยังที่ต่าง ๆ ในอดีต
เพื่อให้เธอระลึกความทรงจำให้ได้อีกครั้ง
ในวันที่ 7 เดือน 7 ค่ำคืนแห่งเทศกาลทานะบาตะ
ที่บ้านของเยจอน ออยฮัน และเยจอนต่างเขียนคำอธิษฐานของตนเอง
แล้วนำไปแขวนไว้ใต้ต้นไผ่
ออยฮันไม่ได้ปรารถนาที่จะให้ความทรงจำกลับคืนมา
ความรู้สึกของเธอในเวลานี้ เธอเพียงต้องการที่จะขออยู่เคียงข้างเยจอนก็เพียงพอแล้ว
ขณะที่เยจอนก็หวังที่จะให้ความทรงจำของออยฮันกลับคืนมา
เพื่อให้เธอจดจำความรู้สึกต่าง ๆ ในอดีตได้อีกครั้ง
เยจอนพาออยฮันเข้าไปนั่งพักในบ้าน
เพื่อให้ออยฮันได้พักผ่อน
ด้วยความเพลีย ออยฮันก็ผลอยหลับไป
เยจอนไปที่คอมพิวเตอร์
เปิดเข้าไปในเว็บที่ออยฮันได้เขียนเรื่องราวต่าง ๆ ถึงเค้าไว้เปิดอ่านอีกครั้ง
อ่านจบ เขาก็ไปยืนร้องไห้ที่ระเบียงเพียงลำพัง
ด้วยความรู้สึกท้อถอยในโชคชะตาของเขาและเธอ
ออยฮันเผลอตื่นขึ้นมา ด้วยรู้สึกเป็นห่วงเยจอน
เธอออกจากห้องเพื่อไปหาเขา
ขณะที่ออยฮันเดินผ่านคอมพิวเตอร์ของเยจอน
เธอเห็นเว็บที่สะดุดตาเธอบนหน้าจอคอมพิวเตอร์นั้น
เธอรู้สึกคุ้นเคยกับเว็บนี้เสียเหลือเกิน
เธอเปิดดูเว็บในคอมพิวเตอร์
นั่งอ่านข้อความ เรื่องราว ต่าง ๆ ไปทีละนิด
ดังปาฏิหารย์ ภาพความทรงจำเหมือนพรั่งพรูเข้ามาในหัวของออยฮัน
เมื่อได้อ่านเรื่องราวในอดีตที่เธอได้เขียนถึงเยจอน
น้ำตาของเธอไหลออกจากตาอย่างไม่ทันตั้งตัว
ภาพทุกอย่างในอดีต บัดนี้ได้กลับเข้ามาสู่สมองของเธออีกครั้ง
ภาพเบื้องหน้าเธอที่ระเบียง คือภาพของเยจอนที่กำลังยืนเปลี่ยวอยู่ลำพัง
ออยฮันเดินไปหาเยจอนอย่างช้า ๆ
"เยจอน" เธอเรียกเค้า
เยจอนหันมา พร้อมกับเช็ดน้ำตาบนใบหน้าเพื่อไม่ให้เธอรู้ว่าเขากำลังร้องไห้อยู่
ออยฮันพูดกับเยจอนอย่างแผ่วเบาว่า
"ฉันได้อ่านเรื่องราวทั้งหมดในเว็บนั้นแล้ว
บัดนี้ฉันจดจำเรื่องราวทั้งหมดได้อีกครั้งแล้ว เยจอน"
เยจอนรู้สึกตกใจ แต่ก็ดีใจไปกับเธอด้วยเช่นกัน
"เธอจำเรื่องราวทั้งหมดได้แล้ว ฉันดีใจเหลือเกิน"
เขาดีใจกับเธอ
"เยจอน แล้วพ่อแม่ของฉันล่ะ"
เธอถามเยจอน
เยจอนจำต้องเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นให้ออยฮันฟัง
และสุดท้ายเขาบอกกับเธอว่า "อย่าเสียใจเลย จากนี้ฉันจะดูแลเธอเอง"
ออยฮันเมื่อได้รู้เรื่องราว ก็นิ่งไปชั่วขณะ และเธอก็ตอบกับเยจอนว่า
"ใช่ ฉันเสียใจมาก ที่เมื่อความทรงจำกลับมาแล้ว
ต้องมารู้ว่า ฉันได้สูญเสียคนที่ฉันรักมากที่สุดก็คือพ่อแม่ของฉันไป"
"แต่ฉันก็ไม่เสียใจเลย ที่โชคชะตา ได้ทำให้ฉันมาพบกับคนรักฉัน และฉันก็รักเค้ามากที่สุดเช่นกัน"
"เยจอน... Em ye^u anh (I love you)"
เยจอนกอดออยฮันไว้ในอ้อมอก
แหงนมองไปบนท้องฟ้า ดาวบนฟ้ากำลังตกลงมา
คำอธิษฐานของทั้งสองได้เป็นจริงแล้ว...
..อวสาน..
ขอบคุณ ปิงผู้แต่ง ปุ้มนางเอกกิติมาศักดิ์
ด้วยความปรารถนาดีจาก
www.wish.in.th
เทศกาล Tanabata ถูกจัดขึ้นตามตำนานความรักของเจ้าหญิงโอริฮิเมะ หญิงทอผ้าที่ฝีมือเป็นที่เลื่องลือของเหล่าเทพ กับฮิโกะโบชิ ชายหนุ่มผู้เลี้ยงวัว ทั้งสองถูกพรากจากกัน โดยเทพเจ้าแห่งสวรรค์อนุญาตให้ทั้งคู่สามารถพบกันได้ปีละครั้ง ในวันที่ 7 เดือน 7 ของทุกปี 
